بازی در زمین پارادوکس جوون

Jevons Paradox انویدیا و

پارادوکس جوون یه پدیده تو اقتصاده که میگه وقتی کارایی و بهره‌وری استفاده از یه منبع به خاطر پیشرفت تکنولوژی میره بالا، به‌جای اینکه منجر به کاهش مصرفش بشه، بیشتر باعث افزایش مصرف اون منبع میشه. انگار efficiency و sufficiency هیچ‌وقت هم‌سو نمیشن؛ هرچی بهره‌وری بیشتر بشه، بسندگی هم کمتر میشه.

چند روزه دوباره بحث شده که با بهینه‌سازی الگوریتم‌ها می‌شه همون عملکرد رو با سخت‌افزارهای ضعیف‌تر هم گرفت. به تعبیری، تو رقابت بین الگوریتم و سخت‌افزار، این الگوریتمه که برنده میشه. این دیدیه که من هم بهش باور دارم؛ اما به نظرم یه نکته هست که بهتره بهش توجه کنیم.

این رو ما داریم می‌بینیم که تو این سال‌ها، الگوریتم‌ها پیشرفته‌تر و بهینه‌تر شدن و سخت‌افزارها هم همگام باهاشون جلو رفتن. من فکر می‌کنم پارادوکس جوون تو این مورد هم کاملاً قابل مشاهده‌س: اگه الگوریتم‌ها رو همون پیشرفت‌های تکنولوژی در نظر بگیریم و سخت‌افزارها رو به عنوان منابع، هر چی تکنولوژی‌های ما پیشرفت کنن، بهره‌کشی ما از سخت‌افزار هم بیشتر میشه.

چرا این برام جالبه؟! با این ماجرای deepseek R1 که پیش اومد و نشون داد انتخاب الگوریتم مناسب‌تر، نیاز به سخت‌افزار رو کاهش میده، این بحث جریان داره که حتماً تا چند سال دیگه، انویدیا و شرکت‌های دیگه سازنده‌ی میکروچیپ به آفتابه‌دزدی بیفتند. اما من فکر می‌کنم این اتفاق، هرچند که یادآوری پیروزی مجدد الگوریتم تو این بازی باشه، نقطه‌ی جهش دیگه‌ای تو پیشرفت سخت‌افزار محسوب میشه و خبری از بسندگی صنعت به سخت‌افزار‌ها نخواهد بود.